این قوم سوخته

هیچگاه دوست نداشتم برای توصیف نسل خودم از عبارت کلیشه ای «نسل سوخته» استفاده کنم، اما متاسفانه «حقیقت» را هرچند تلخ باید پذیرفت و لاجرم باید تن به واقعیت داد. تاسف انجا بیشتر می شود که واقعیت چیزی فرای تصور تو باشد.

واقعیت آن است که نه تنها «نسل» من بلکه این قوم، «قومی سوخته» است. قومی که بیش از صد سال برای تحقق آرمان های بلند و متعالی اش تلاش کرده اما هربار خسته از بار سنگینی که بر دوش می کشد، زخمی تحجر ها و کشته تنگ نظری ها و فکرهای منجمد خاک گرفته گشته است. نسل من هم نسلی سوخته است نسلی که در فاصله یک دهه در دو قطب مخالف بود و دو حالت متضاد را تجربه کرده است. سال 76، پر از شور و نشاط و سرشار از امید به زندگی؛ و سال 86 ناامید و سرگشته و پریشان خاطر و بی تفاوت به آنچه بر سرش می آید و به قول «فروغ فرخزاد» مفتون فلسفه «ای بابا ولش کن به من چه»...

|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در یکشنبه سی ام تیر 1387 و ساعت 16:14  

از فاجعه 18تیر تا مصیبت سوم تیر

مسلماً فاجعه 18 تیر 78 تا همیشه تاریخ به عنوان فاجعه ای تلخ در تاریخ حرکت اصلاحی ایران به جا خواهد ماند. در آن روز اقتدارگرایان با هجوم وحشیانه به دانشگاه تهران تحصن آرام دانشجویان را که در اعتراض به توقیف غیر قانونی روزنامه «سلام» انجام شده بود را به خاک و خون کشاندند. این فاجعه باعث شد تا سالروز 18تیر در تقویم جنبش دانشجویی ایران معنایی دیگر بیابد. آن فاجعه در واقع نقطه اوج تقابل جریان اصلاح طلب و دموکراسی خواه با اقتدارگرایان و جریان تمامیت خواه فاشیستی بود.

اما متاسفانه امروز نه سال بعد از آن فاجعه تلخ، شاگردان و رهروان همان طیف فکریی که فاجعه 18 تیر را آفریدند و دانشجویان را به ندای "یا حسین" ، "یا زهرا"  از طبقه دوم ساختمان به پایین پرت کردند، بر مصدر امور قرار گرفته اند و باز متاسفانه امروز همان ها ایران و تمامیت ارضی ایران را به مخاطره انداخته اند. امروز بیش از هر زمان دیگر خطر جنگ بیخ گوش مردم بحران زده ایران حس می شود و دولت مردان ایرانی هم با کمال تاسف با اتخاذ سیاست های تنش زا بر این آتش می دمند.

اگر تا یکسال پیش بسیاری از سیاستمداران و دولتمردان با تردید به خطر جنگ می نگریستند و احتمال آن را کم می دانستند، اما امروز حتی مقامات رسمی ایران تلویحاً به جدی بودن خطر جنگ اعتراف می کنند. کافیست کمی به خبرهای خبرگزاری ها-حتی خبرگزاری های دولتی و نه پایگاه های خبری منتقد- دقت کنیم...

|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در سه شنبه هجدهم تیر 1387 و ساعت 1:57  

صداقت اصول گرایانه!!!

1-       بسیار شنیده ایم که می گویند:«الناس علی دین ملوکهم» یعنی مردم و یا به عبارت بهتر توده مردم بر طریق و سبیل حاکمانشان هستند، آنها به هر آیین و روشی که باشند، آیینه تمام نمای اجتماع خویشند و هر عملی که انجام دهند  چه خوب و چه بد، دور از انتظار نیست که مردم نیز آن را سرمشق و الگوی خویش بپندارند. به عبارت دیگر اوج و هضیض یک ملت در حاکمانش نمود پیدا می کند و هویدا می شود. اگر در جامعه، نیکان مقرب شمرده شوند و حرمت دوستان و خیرخواهان پاس داشته شود، حاکمانی با تدبیر و با خرد و کاردان سکان هدایت جامعه را به عهده خواهند گرفت و اگر چنین نباشد و خوبان قلع و قمع شوند و یاران ارج نداشته باشند، اداره مُلک به دست نااهلان و حکام بی تدبیر و بی خرد و کم خرد خواهد افتاد. همینگونه است عکس این حالت. هر آنگاه که حکام و مدیرانی لایق زمامدار امور باشند، مردم در سعادت و نیکبختی به سر خواهند برد، فقر و فلاکت و نداری کمتر خواهد بود و فضائل رو به فزونی خواهند نهاد و رذائل کمرنگ می شوند و اگر مدیران بی کفایت و نالایق باشند فقر و فلاکت بدبختی همه گیر شده، قوت لایموت به غذایی اعیانی و دست نیافتنی بدل می شود و فضائل از جامعه رخت بسته و رذائل زیاده خواهند شد؛ و یکی از بزرگترین این رذائل، دروغگویی و رواج آن در جامعه است...

|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در یکشنبه نهم تیر 1387 و ساعت 16:34  

باز هم حادثه سوم تیر

سوم تیر را باید نتیجه طبیعی تاریخ ما ایرنیان دانست. روزی که دوباره همچون گذشته سیکل معیوب "دموکرات_اقتدارگرا" در تاریخ ایران روی داد. درست مانند دوران مشروطه و دوران سیاه استبداد بعد از آن، یا هم به مانند ملی شدن صنعت نفت که به دنبالش کودتای بیست و هشت مرداد و آن دوران خفقان آور را داشت. لذا روی کار آمدن دولت پوپولیست نهم بعد از دولت اصلاحات چندان جای تعجب ندارد...

|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در دوشنبه سوم تیر 1387 و ساعت 18:24