|
باز هم حادثه سوم تیر
باز هم حادثه سوم تیر سوم تیر را باید نتیجه طبیعی تاریخ ما ایرنیان دانست. روزی که دوباره همچون گذشته سیکل معیوب "دموکرات_اقتدارگرا" در تاریخ ایران روی داد. درست مانند دوران مشروطه و دوران سیاه استبداد بعد از آن، یا هم به مانند ملی شدن صنعت نفت که به دنبالش کودتای بیست و هشت مرداد و آن دوران خفقان آور را داشت. لذا روی کار آمدن دولت پوپولیست نهم بعد از دولت اصلاحات چندان جای تعجب ندارد. اما این بار هرچند که این سیکل تاریخی به همان سیاق سابق تکرار شد اما یک تفاوت عمده و بزرگ با موارد پیش از خود داشت. اگر در موارد پیشین جنبش های اصلاح و آزادی خواهانه و دموکرات با توسل به قوای قهریه از پای در می آمدند و به محاق فرو می رفتند این بار نه زور و دشنه ای بود و نه دخالت بیگانه ای بود، بلکه این بار در روندی بالنسبه دموکراتیک این اتفاق رخ داد و به قول محمد قوچانی اگر همیشه تاریخ شرمنده دموکراسی می شد، این بار دموکراسی و ما شرمنده تاریخ شدیم. امروز دولتی بر سرکار است که رویای آوردن پول نفت بر سر سفره های مردم را داشت، سودای «مهرورزی» و «عدالت گستری» را در سر می پروراند و قصد آن داشت تا «کابینه هفتاد میلیونی» تشکیل دهد اما در همین دولت مهرورز و عدالت گستر که داعیه تشکیل کابینه هفتاد میلیونی را داشت، چند وبلاگ نویس منتقد تحمل نشدند و وبلاگ هایشان مکرراً و چند باره فیلتر شد، دانشجویان در همین دوران مهرورزی سرکوب شدند و جنبش زنان هم وضعی بهتر از دانشجویان نیافتند، انها را که می توانستند راهی خانه کردند و آن تعداد دیگر یا فیلتر شدند و یا هم جایی بهتر از زندان نیافتند. در این دولت حتی قشر معلمان و فرهنگیان به عنوان آرام ترین و صبورترین قشر جامعه نیز طاقت شان طاق شد و تاب تحمل از کف دادند و به مانند کارگران برای احقاق حقوق پامال شده خویش به پاخاستند. همچنین گرانی غیر قابل تحمل مایحتاج ضروری مردم و تورم بیش از حد نیز تقریباً تمام اقشار جامعه را از پای در آورده است و دولتی که خود را نماینده و حامی مستضعفان م یداند و می خواند عملاً بار اتخاذ سیاست های غلط و نابخردانه اش بر دوش نحیف این قشر آسیب پذیر جامعه سنگینی می کند. این البته همانگونه که در ابتدا آمد نتیجه طبیعی و محتوم جامعه ایرانی بود حتی اگر این دولت برآمده از دموکراسی باشد، زیرا که دموکراسی توده ای این پتانسیل را دارد که به چنین نتیجه ای ختم شود و اصولاً این نوع دموکراسی قابلیت بالایی در ختم شدن و به دولت های پوپولیست را دارد. امروز صد سال بعد مشروطه،حجاریان در همایش صد سالگی آن ندا در می دهد که هنوز مشروطه خواهیم!!! من اما فقط امیدوارم که صد سال پس از این نیز هنوز ایرانیان در رویای رسیدن به مشروطه نباشند!!! |+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در دوشنبه سوم تیر 1387 و ساعت 18:24  |
درباره وبلاگ
 آش ایرونی ملغمه ایست از هر آنچه که به دستمان می آید، هر کس به فراخور ذائقه اش، هر آنچه را که می پسندد به آن می افزاید و هر آنچه که مطلوب نمی داند از آن حذف می کند، یکی آش را شور می پسندد و یکی تیز و آن یکی ترش. یکی در آن دار و دوای بسیار می ریزد و فرد دیگر حبوبات و شاید دیگری.... اما آش ایرونی با مخلفات گوناگون و گاه متناقضش، یک ویژگی مشترک دارد و آن نفاخ بودن آن است و امان از نفخ معده!!!
عجیب حکایت این که، این ویژگی غذای محبوب اکثر ایرانیان، در " دموکراسی " ایرانی نیز تبلوری دوباره یافته است!!! یکی دموکراسی " ماکسی مالیستی " می پسندد و دیگری دموکراسی " مینی مالیستی " را باب طبع خود می داند، یکی از نظارت " استطلاعی " دم می زند و دیگری نظارت " استصوابی " را مطلوب خویش می داند. یک گروه شأن دینی برای دموکراسی قائل نیستند و دسته ای دیگر نوای " مردم سالاری دینی " شان گوش فلک را کر کرده است، برخی نیز نه این را می خواهند و نه آن را و از " دین سالاری مردمی " دفاع می کنند!!!... امان از نفخ معده !!! ترجمه قالب
|
