از فاجعه 18تیر تا مصیبت سوم تیر

مسلماً فاجعه 18 تیر 78 تا همیشه تاریخ به عنوان فاجعه ای تلخ در تاریخ حرکت اصلاحی ایران به جا خواهد ماند. در آن روز اقتدارگرایان با هجوم وحشیانه به دانشگاه تهران تحصن آرام دانشجویان را که در اعتراض به توقیف غیر قانونی روزنامه «سلام» انجام شده بود را به خاک و خون کشاندند. این فاجعه باعث شد تا سالروز 18تیر در تقویم جنبش دانشجویی ایران معنایی دیگر بیابد. آن فاجعه در واقع نقطه اوج تقابل جریان اصلاح طلب و دموکراسی خواه با اقتدارگرایان و جریان تمامیت خواه فاشیستی بود.

اما متاسفانه امروز نه سال بعد از آن فاجعه تلخ، شاگردان و رهروان همان طیف فکریی که فاجعه 18 تیر را آفریدند و دانشجویان را به ندای "یا حسین" ، "یا زهرا"  از طبقه دوم ساختمان به پایین پرت کردند، بر مصدر امور قرار گرفته اند و باز متاسفانه امروز همان ها ایران و تمامیت ارضی ایران را به مخاطره انداخته اند. امروز بیش از هر زمان دیگر خطر جنگ بیخ گوش مردم بحران زده ایران حس می شود و دولت مردان ایرانی هم با کمال تاسف با اتخاذ سیاست های تنش زا بر این آتش می دمند.

اگر تا یکسال پیش بسیاری از سیاستمداران و دولتمردان با تردید به خطر جنگ می نگریستند و احتمال آن را کم می دانستند، اما امروز حتی مقامات رسمی ایران تلویحاً به جدی بودن خطر جنگ اعتراف می کنند. کافیست کمی به خبرهای خبرگزاری ها-حتی خبرگزاری های دولتی و نه پایگاه های خبری منتقد- دقت کنیم. یک جا فرمانده سپاه در اظهار نظری رسمی دشمن را تهدید می کند که قایق های تندروی سپاه شناورهای دشمن را به قعر خلیج فارس خواهند فرستاد. جای دیگر وزیر نفت دولت مهرورزی که سیاست های نابخردانه تنش زایش ایران را به اینجا کشانده به شدت هشدار می دهد که "حمله به ایران قیمت نفت را به ارقام غیر قابل پیش بینی افزایش می دهد" و در جایی دیگر نیز فرمانده كميته جستجوي مفقودين ستادكل نيروهاي مسلح رسماً از حفر ۳۲۰ هزار قبر در استان های مرزی کشور خبر می دهد و طی نامه ای از صلیب سرخ می خواهد تا «اسامي سربازان متجاوز به ايران براي تهيه ليست اجساد اعلام شود.» 

این چنین است که نه سال پس از آنکه روزنامه سلام به علت درج خبری در مورد سعید امامی توقیف شد و نه سال بعد از فاجعه کوی دانشگاه، هرچند که "سعید امامی" مرده است اما همچنان روح و تفکر او و نگاه فاشیستی او زنده است و طرفدارانی سرسخت دارد که حتی وی را "شهید" می خوانند. امروز نه سال بعد از آن فاجعه تلخ، «بوی گند جنگ»  همه جا را فرا گرفته و «خبر های جنگی» آینده ای مشوش را ترسیم می کند.

سایه شوم انواع و اقسام مشکلات به دلیل بی تدبیری دولتمردان بر سر ایران سنگینی می کند. امروز بیش از هر زمانی با خود زمزمه می کنم که:«دریغ است ایران که ویران شود.»

لینک هایی در همین زمینه:

و باز خاطره جمعی یک نسل ... (وبلاگ میرا)

برادر خاطرم هست (وبلاگ آماتور)

ما را به خاطر بیاور، ما را که اراذل نبودیم / فیلمی درباره کوی دانشگاه درسالگرد فاجعه (وبلاگ ساحل سلامت)

بازخوانی خاطراتی از 18 دتیر ماه  1378 (وبلاگ ساحل سلامت)

 آقاي نظري وقاحت تا به كجا! شما در وجدان دانشگاه تبرئه نشديد! (وبلاگ ساحل سلامت)

روزی که در وزارت کشور شکست (وبلاگ کمانگیر)

مروري بر هجدهم تيرماه (وبلاگ زاویه دید)

دانشجويان خشمگين بودند و بي‌اعتماد،گزارشی از حوادث کوی دانشگاه - بخش اول (ژیلا بنی یعقوب)

آیا ما جاسوس اسراییل بودیم ،گزارشی از حواث کوی دانشگاه-بحش دوم (ژیلا بنی یعقوب)

دانشجويان هنوز راضي نشده بودند،درکوی دانشگاه چه گذشت-بخش سوم (ژیلا بنی یعقوب)

روايت كوي دانشگاه از زبان ناطق نوري:وزير علوم دوران 18 تير و دستيارانش بايد محاكمه مي‌شدند (خبرگزاری فارس)

گفتند یاحسین و فحش ناموسی دادند... (وبلاگ بوی خاک)

18 تير  (وبلاگ هبوط ناتمام)

عکس منتشر نشده شاکی روزنامه سلام  (وبلاگ رسانه صادق)

|+| نوشته شده توسط مصطفی رسته مقدم در سه شنبه هجدهم تیر 1387 و ساعت 1:57